Międzynarodowa Konferencja Medycyny Wodorowej i Biologii. H2 Tokyo 2025

Od lat jesteśmy aktywnymi współtwórcami rozwoju medycyny wodorowej, przesuwając tę dziedzinę od badań podstawowych do badań translacyjnych w zaburzeniach sercowo-naczyniowych i nerkowych. Nasze prace koncentrują się na potencjale terapeutycznym wodoru molekularnego (H₂) w ochronie narządów przed uszkodzeniem niedokrwienno-reperfuzyjnym, stresem oksydacyjnym i stanem zapalnym.

Centralnym tematem naszych badań była ocena terapii inhalacyjnej wodorem w modelach przedklinicznych zatrzymania krążenia i resuscytacji. W badaniach na gryzoniach podawanie 2% wodoru w trakcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej wyraźnie zmniejszało śmiertelność i pomagało zachować funkcje neurologiczne. Wyniki te dostarczyły silnego uzasadnienia biologicznego do przejścia w kierunku zastosowań klinicznych i zwróciły uwagę na wodór jako nową strategię wspomagającą w opiece nad pacjentami w stanie krytycznym.

Istotną częścią naszych badań była terapia inhalacyjna wodorem u pacjentów po skutecznej resuscytacji po zatrzymaniu krążenia. Przedkliniczne badania na gryzoniach wykazały, że wdychanie 2% wodoru zmieszanego z tlenem podczas resuscytacji wyraźnie poprawia przeżycie i zmniejsza uszkodzenie neurologiczne. Wyniki te przełożono na wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kliniczne u pacjentów po pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia. Prof. Mamoru Suzuki omówi te rezultaty podczas konferencji jako prelegent zaproszony.

Poza oceną skuteczności szeroko analizowaliśmy farmakokinetykę wodoru in vivo. W modelach dużych zwierząt nasz zespół wyjaśnił, jak wodór rozkłada się w krwiobiegu po zastosowaniu różnych dróg podaży, w tym inhalacji, infuzji roztworów wzbogaconych wodorem oraz podaży doustnej. Badania wykazały, że dostarczanie systemowe wiąże się z wyzwaniami, takimi jak rozcieńczenie i wydalanie przez płuca, co podkreśla znaczenie optymalizacji zarówno drogi podaży, jak i czasu podania. Tego typu analizy okazały się kluczowe w projektowaniu racjonalnych protokołów terapeutycznych i zrozumieniu ograniczeń dystrybucji wodoru w warunkach klinicznych.

Oprócz badań z obszaru opieki ostrej analizowaliśmy również zastosowania w nefrologii. Współtworzyliśmy innowacyjne urządzenia, które rozpuszczają wodór w płynach dializacyjnych z wykorzystaniem membran kapilarnych do separacji gazów. Technologia ta umożliwia efektywne, „bezpęcherzykowe” dostarczanie wodoru, co może pomagać ograniczać stres oksydacyjny i przewlekły stan zapalny u pacjentów poddawanych hemodializie. Te postępy pokazują potencjał wodoru nie tylko w medycynie ratunkowej, lecz także w długoterminowym zarządzaniu chorobami przewlekłymi. O tych wynikach opowiem podczas seminarium konferencyjnego.

Podsumowując: nasze doświadczenia pomogły ugruntować medycynę wodorową jako dziedzinę o charakterze translacyjnym — od odkryć laboratoryjnych po zastosowania kliniczne. Wykład podkreśli drogę od badań podstawowych do prób klinicznych, aktualne wyzwania w dostarczaniu systemowym oraz perspektywy rozwoju terapii wodorowych w różnych obszarach medycyny, pokazując, jak rygorystyczne badania eksperymentalne i farmakologiczne mogą otwierać drogę do innowacyjnych terapii.

Biografia (tłumaczenie):
Prof. Motoaki Sano ukończył Keio University School of Medicine i zdobywał doświadczenie kliniczne w Keio University Hospital. Od 2000 r. przez pięć lat pracował w Baylor College of Medicine (kardiologia) w USA. Po powrocie do Japonii był wykładowcą, a następnie profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Kardiologii Keio University School of Medicine. W grudniu 2023 r. został profesorem na Yamaguchi University. W 2017 r. założył w Keio University Hydrogen Gas Therapy Development Center, koncentrując się na innowacyjnych terapiach z wykorzystaniem inhalacji wodoru. Specjalizuje się w chorobach wewnętrznych, kardiologii, nefrologii i medycynie anti-aging. Otrzymał liczne nagrody, m.in. Sato Award (Japanese Circulation Society), nagrodę naukową Japanese Heart Failure Society oraz Takayasu Mikito Award (Japanese College of Angiology).

COI / finansowanie: wymieniono wsparcie badawcze i darowizny stypendialne oraz wspólne zgłoszenie patentowe (Doctor’s Man, Inc. oraz TAIYO NIPPON SANSO).
Wzmianka o badaniu klinicznym: HYBRID II Trial (jRCTs031180352).

Wodór jest najpowszechniejszym pierwiastkiem we wszechświecie — stanowi około 75% całkowitej masy. Na Ziemi wodór molekularny (H₂) występuje w różnych środowiskach (od ekstremalnych po zurbanizowane) i pełni ważne role w licznych procesach naturalnych, szczególnie w biogeochemicznych cyklach wodoru w atmosferze, wodzie i glebie. Metabolizm H₂ u zwierząt, roślin i mikroorganizmów należy traktować jako istotny czynnik wpływający na zdrowie człowieka — zwłaszcza w kontekście możliwej obecności genów o potencjale „wodorotwórczym” w genomach ludzi i innych zwierząt.

Najnowsze badania wykazały, że H₂ może być wykorzystywany do istotnego wspierania wzrostu i rozwoju roślin, zwiększania odporności na stres, podnoszenia plonu i jakości oraz wydłużania trwałości produktów rolnych. Korzyści te mogą sprzyjać ograniczeniu stosowania pestycydów i nawozów w produkcji roślinnej i przetwórstwie żywności, a także zmniejszeniu strat żywności po zbiorach — co przekłada się na niższe koszty produkcji i wyższy zysk rolników.

W Chinach technologie rolnictwa opartego na wodorze przeszły drogę od badań laboratoryjnych do wielkoskalowych prób typu „od gospodarstwa do supermarketu”. Próby te obejmują różne uprawy, m.in. ryż, truskawki, borówki, pomidory i winogrona. Udane zastosowania wskazują na obiecującą przyszłość rolnictwa opartego na wodorze.

Koncepcja ta wykracza poza samą produkcję i przetwarzanie produktów rolnych i żywności. Zakłada przyszłość, w której energia i biologia wodoru mogą zostać zintegrowane z odnawialnymi źródłami energii, produkcją maszyn i urządzeń, produkcją roślinną i zwierzęcą, magazynowaniem i utrwalaniem po zbiorach, przetwórstwem i transportem. Taka integracja mogłaby stworzyć bardziej kompleksowy i zrównoważony łańcuch przemysłowy rolnictwa wodorowego.

Biografia (tłumaczenie):
Prof. Shen Wenbiao jest profesorem zwyczajnym w Katedrze Biochemii i Biologii Molekularnej (College of Life Sciences) Nanjing Agricultural University (NAU) w Chinach oraz założycielem zespołu Gasotransmitter Research Group. Od 2011 r. jego wczesne badania wskazywały, że wodór molekularny (H₂) może pełnić rolę cząsteczki sygnałowej u roślin, biorącej udział w rozwoju i reakcjach na stresy abiotyczne oraz biotyczne. W ostatniej dekadzie zespół koncentruje się na rolnictwie wodorowym oraz biologicznych funkcjach i szlakach sygnalizacyjnych H₂ w warunkach kontrolowanych. Badania terenowe i laboratoryjne przyciągnęły międzynarodowe zainteresowanie i współpracę (m.in. z Air Liquide). Obecnie głównym celem jest identyfikacja i analiza funkcjonalna genów regulatorowych i białek związanych z metabolizmem wodoru u roślin (a ostatnio również u zwierząt). W 2025 r. zespół opisał obserwacje sugerujące, że produkcja H₂ (indukowana warunkami beztlenowymi) może być zjawiskiem uniwersalnym u organizmów eukariotycznych, w tym u ludzi i innych zwierząt, i postawił hipotezę, że metabolizm wodoru mógł być dotąd niedoceniany. Prof. Shen opublikował ponad 190 recenzowanych prac m.in. w Molecular Plant, Current Biology, Plant Physiology, Plant Journal.

COI: brak.